I am told to repent if I would be forgiven; but how can I repent? I only do what is wrong because I like it, and I can't stop liking it or like something else better because I am told to do so, nor even because it is proved that it would be better for me. If I am to be changed, something must lay hold of me and change me.
Is it the environment, as it's postulated by the Bateson?
the world's going to change and you've got two options:
if you don't change, if you try to remain the same you're going to disappear
if you do change in a certain sense you've also disappeared because now you're something else
Is it the the aspiration to reach the essential self?
How can one be someone who he is not?
Is it hope that fuels to fire of self creation?
Umut etmek insanın kendisini kıyasladığı ölçütlere göre eksik, yetersiz olması gerektirir. Yani kendimizi eksik hissetmek zorunlu olarak umutsuzluk yaratmaz ama bunun yerine "ben de bir gün öyle olacağım" hissini ayakta tutar. Bu, küçük çocukların büyüme umudunda en iyi görülebilir, onlar şimdide ya da geçmişte değil, gelecekte yaşarlar. Onlar için zaman bitmiş, kapanmış bir dava olmaktan çok ileri doğru umutları barındıran bir sonsuzluk gibidir. "Bir gün öyle olma" beklentisi en başta bir gün anne ya da babası gibi olma beklentisinde açığa çıkar. Sonra toplumsal ideallerin onlara sunduğu modelleri temel alan bir beklentiye dönüşür bu ve giderek azalarak hayatın gerçekleri karşısında soluklaşır. İşte psikanaliz, bireylerin bu solan umudunun sorgulandığı yerde ortaya çıkar: Benden başka birisi olabilir mi? Yeni bir durumu umut etme naifçe kendi kendisinin değişebileceğine bir inançtan beslenmez süphesiz. Değişebilme umudu öncelikle bir teşhille bağlamalıdır: Ben gerçekten neyi istiyorum?
What makes someone to decide to change themselves? Does feeling not enough really necessary? Can you decide to fix yourself without being tired of your symptoms?
Why is it too hard to answer the question "what do I really want?"
